Run baby, run: New shoes!

Hierboven zie je 3 paar hardloopschoenen.

Het linker paar was mijn eerste paar hardloopschoenen. Asics, wat voor soort weet ik niet meer... Ik kocht deze in de lente van 2009, toen ik besloot om hardlopen eens een kans te geven. Ik kocht ze geloof ik voor 50 euro bij de Perry Sport, en begon. Met Start to Run van Evy.
Deze schoenen hebben oneindig veel rondjes gelopen in de wijk en in het bos achter mijn studentenhuis. Ze waren er getuigen van dat ik in het begon nog geen 3 minuten achter elkaar kon rennen. Dat ik vloekend en tierend thuis kwam, maar dat ik bleef proberen. Hoe euforisch ik was toen ik mijn eerste 5k liep tijdens een training. En vervolgens stopte met rennen. En weer begon. En weer stopte. Jarenlang. Ze waren getuige van verschillende relaties, crises, twijfels. Twijfels die ik er allemaal uit rende in het Coversbos. Ze verhuisden met me mee naar Eindhoven, waar ik ontzettend moest wennen aan het gebrek aan bos. We deden een poging tot Mile a Day. En op een gegeven moment besefte ik me dat 4.5 jaar toch nest wel een een beetje lang is om met één paar hardloopschoenen te doen...

Het middelste paar kocht ik zo'n anderhalf jaar geleden, bij het Loopcentrum in Horst. Mijn eerste loopanalyse, en wat was ik blij dat er flashy, kleurrijke schoenen mee naar huis gingen! Op deze schoenen liep ik mijn eerste 5k race. Soms waren ze mijn steun en toeverlaat, toen ik werkloos thuis zat op zoek naar een baan die bij me paste. In de 9 maanden dat ik bij IKEA werkte stonden de schoenen een beetje stof te verzamelen, want hardlopen had even wat minder prioriteit... Maar toen ik mijn huidige baan vond, waren ze al snel weer in de picture: er moest namelijk een 5k gelopen worden, in Breda. Tijdens deze 5k liepen we samen 2 minuten van mijn PR af. Na weer een kleine dip pakte ik de draad weer op, blijvend deze keer. Samen begonnen we te trainen voor een 10k... Het moge duidelijk zijn dat dat gelukt is. Op deze schoenen werd hardlopen mijn therapie.

Het rechter paar is mijn nieuwste aanwinst. 3 weken geleden vertelde mijn fysio me dat nieuwe schoenen mijn blessure waarschijnlijk aardig zouden kunnen verhelpen. We'll see! Mijn eerste rondje van 3 km voelde goed, al moet ik het echt langzaam opbouwen om mijn blessure onder controle te houden.
Ik ben erg benieuwd naar welke afstand deze jongens me gaan dragen, en wat ze onderweg allemaal mee gaan maken..

Liefs!

Run baby, run: D-Day!




Afgelopen zaterdag renden er ruim 6000 meiden dwars door Amsterdam, op weg naar hopelijk een persoonlijk record op de 10 km. Maandenlang hebben sommigen er naar toe gewerkt. Ik was één van die meiden.

De voorbereiding
Zoals jullie weten was mijn voorbereiding alles behalve optimaal. Ja ik had al een keer 10 km gelopen, een maand voor de race. Probleem was alleen dat ik tijdens die run een blessure heb opgelopen, die me nog steeds dwarszat. Een blessure waardoor ik twee weken voor de race nog geen kilometer pijnloos kon rennen. Een bezoekje aan de fysio bracht verlichting en ik heb in de 10 dagen voor de race nog kunnen opbouwen naar 8km, en alsnog 5 dagen rust kunnen houden voor de race. Op hoop van zegen...


Raceday
Op de dag van de race voelde ik me niet heel erg fit. Ik had een beetje hoofdpijn, ik was moe en mijn blessure voelde ik meer dan de afgelopen dagen. Van elk pijntje vroeg ik me af wat het voor mijn race zou betekenen, ik werd gek van mezelf. Achteraf denk ik dat het vooral een heleboel zenuwen waren die me dwars zaten.
Ik zou samen met mijn beste vriendinnetje en haar zusje van Hilversum naar Amsterdam reizen. Wat was het leuk om onderweg al allemaal oranje shirtjes onder hardloopjasjes uit te zien steken! Eenmaal op Amsterdam Zuid volgden we alle hardloopschoenen en oranje shirtjes naar het Olympisch Stadion, en mijn mond viel open. Wat een toffe start en finish locatie!
We regelden een kluisje, bezochten de toiletten vast, en liepen wat rond. Leuk om wat bloggers zoals Esmee en Wendy langs te zien flitsen! Omdat we verwachtten een hele andere tijd te lopen spraken we af waar we elkaar na de race weer zouden treffen. Good call, aangezien mijn telefoon al verder leeg bleek te zijn dan ik aanvankelijk dacht..
Een laatste keer checken of ik alles had en toch nog even een hemdje onder mijn shirtje aandoen, en we waren klaar voor de warming-up. Na de warming up duurde het helaas nog een half uur tot de daadwerkelijke start, dus tegen die tijd was ik alweer koud... Maar dat mocht de pret niet drukken. Op naar het startvak!


De race - mijn gedachten onderweg:

Startvak 5
Goh, ik sta eigenlijk tussen een hoop meiden die er uit zien alsof ze een stuk sneller rennen dan ik..
Ga ik een pacer volgen of niet?
Hoe lang duurt dit nog...
O... vergeten mijn pijnstiller te nemen. Nouja, ik twijfelde toch al. Dit is natuurlijk veel beter.
Ga ik een pacer volgen of niet?
Shit! Mijn telefoon heeft nog maar 16% batterij! En laat ik de GPS van mijn horloge maar vast eens aanzetten.
Ik heb het koud.
Ik hoop dat het lukt om mijn eigen race te rennen, en me niet op te laten fokken door het tempo van anderen.
Yes, we mogen! Nu moet het gebeuren, Steef! 
km 1-3 
Wat, geen file net voorbij de start?! Super fijn!
Jeetje, zijn er echt meiden die na nog geen km al moeten wandelen?
Ok, dit gaat lekker.
WOW, 2 km en ik heb mijn blessure nog niet gevoeld!
Als je gaat wandelen, doe dat dan aan de rechterkant...
Ik loop al een tijdje strak op een pace van 7.19, gaat lekker!
Het lijkt er op dat mijn telefoon elke km een procent minder batterij heeft. Dat zou betekenen dat ik het er net mee red...
Dat was een goed idee, om die #werunamsterdam Spotify lijst van Annemerel op te zetten.
Ah, het Vondelpark! Lekker, even geen klinkers.
km 4-6 
Water! Jaaa!
Crap, door blijven rennen en ondertussen drinken was misschien niet zo'n goed idee... verslikken is niet fijn onderweg. Nou is mijn gezicht helemaal nat.
Au! Muts! Niet zomaar stil gaan staan drinken in het midden van het pad!
Zouden Floor en Lotte bij de tegenliggers zitten?
Die tegenliggers gaan wel heel snel zeg...
Hee, wat gaaf, we gaan onder het Rijksmuseum door! Huh, krijg ik hier nu serieus kippenvel van?!
Ik voel mijn blessure nog steeds nauwelijks. Wauw.
Hier komen de bruggetjes...
Wat gaaf om de rest aan de overkant te zien lopen!
Ok, op de helft. Dit was het makkelijke deel... Bereid je maar vast voor op pijn.
Wat is dat nou weer voor gedachte?!
Oei, daar is er één gevallen. Goed op drempels en tramrails letten dus.
Terug in het Vondelpark!
O shit, daar is mijn blessure... Rustig dit tempo blijven aanhouden Steef.
Mijn horloge zegt nog steeds 7.22 gemiddeld. Ren ik nou zo vlak?
Nog een keer water! Ga ik wandelen? Nee man, je ben nu al zo ver zonder te wandelen, dan maar weer hoesten. Weer een nat gezicht.
O wacht, ik heb een zweetbandje om mijn pols! Muts, waarom bedacht je dat bij de vorige keer water niet?!
km 7-9 
Ok, het wordt nu wel wat zwaarder. Au...
7 km! Dat betekent dat je alleen nog maar je standaard 3 km rondje hoeft. Peanuts!
Wat een gave route zeg, zo door het Vondelpark. En wat relaxt is het dat ik zo veel ruimte om me heen heb!
Kom op  Steef, nu niet je tempo laten zakken. Zolang het bij deze pijn blijft, kun je het aan.
Als ik nou echt 7.22 gemiddeld blijf rennen, dan kom ik gewoon uit rond de 72 minuten. Dat is 1.12! Dan haal ik mijn doel van onder de 1.15!
Bam, door blijven gaan zo. Jij kunt dit. Nog twee km. Ja, je kunt dit, maar niet als je nu al gaat versnellen. Koest.
Ik ga het gewoon redden. Zonder pijnstiller en zonder wandelen!
Dude, dit voelt lekker! Is dit nou wat ze bedoelen met een runners high?
Mijn horloge zegt een uur. En ik hoef nog maar iets meer dan 1.5 km. Het gaat gewoon lukken!
9 km, nu mag je versnellen!
km 10 
Wat gaaf gedaan zeg, dat 9 km punt!
Best bijzonder dat je pijn kunt hebben en zo euforisch kunt zijn tegelijkertijd.
Kom op benen, nog even blijven doorlopen.
Wat loopt zo'n atletiek baan lekker zeg.
Bijna, bijna! Nog 100 meter...
Noem je dit nou sprinten?
Nee, maar ik kan gewoon niet meer harder...
Finish! Zegt mijn horloge nou serieus 1.12.41?!



Na de race
Er was water, er waren ijsjes. En er waren kleine zwarte doosjes met daarin je medaille. Euforisch kwam ik bij mijn buddies aan, die allebei ook heel lekker gelopen hebben. Wat was dit een gave ervaring, en wat ben ik trots op ons!

Als je me van tevoren had verteld dat ik na zo'n prutvoorbereiding vrijwel de hele race mijn gewone tempo had kunnen lopen, mijn eerste runner's high zou ervaren én een dik PR zou lopen, had ik je hoopvol maar sceptisch aangekeken. Uiteindelijk is het allemaal waarheid geworden. We zijn inmiddels 3 dagen verder, en elke keer dat ik over de reace vertel verschijnt er een brede grijns op mijn gezicht. Het was één van de leukste avonden van mijn leven. Dat smaakt naar meer!

O, en mijn officiële tijd? 1.12.39. Een tijd waar ik ontzettend trots op ben, maar ook een tijd waarvan ik weet dat 'ie waarschijnlijk niet al te lang mijn PR blijft. Hier kan ik onder. Hier wil ik onder. Hier ga ik onder!

Heb jij meegedaan met #WeRunAmsterdam? Of met de Mariekenloop, de volgende dag? Tell me, tell me!

List: A girl can dream

"a girl can dream" was jarenlang mijn motto. Imre werd er gek van. Ik vertelde hem dan over een (duur) ding/activiteit/iets dat ik had gezien, en als hij dan zijn "yeah right" gezicht opzette was "a girl can dream" mijn antwoord. Met een knipoog ;)

Afgelopen week zei ik deze zin weer, en ik realiseerde me direct dat het een hele tijd geleden was dat deze woorden uit mijn mond rolden. Toen ik me dit realiseerde viel ik even stil. Het is namelijk niet dat al mijn dromen inmiddels waarheid zijn geworden. Ik heb het gewoon zo druk gehad de afgelopen tijd, dat ik geen ruimte meer had om te dromen. Datgene wat ik altijd het liefste deed.
Dit is dan ook niet de manier waarop ik mijn leven wilde leiden, en het opnieuw uitspreken van mijn motto zette me weer even met beide benen op de grond. Liet me weer even nadenken over mijn dromen. Geen doelen, maar dromen. Oud en nieuw, realistisch en way out there, soms het totale tegenovergestelde van een andere droom. Dit zijn wat van mijn dromen:

Een 10k race uitlopen.
Een 16k race uitlopen.
Een halve marathon uitlopen.
Een huis kopen.
Trouwen.
Kindjes krijgen.
Mijn leven lang blijven sporten.
Een professioneel fotograaf worden.
Mijn eigen bedrijfje opzetten.
De wereld rond reizen.
Mijn blog succesvol maken.
Mijn eigen knutselkamer.
In de spiegel kijken en echt tevreden zijn met wat ik zie.
Pull-ups kunnen doen.
Snorkelen in een ver tropisch oord.
Een 35mm lens.
Een goed werkende laptop.
Mijn studieschuld afbetaald hebben.
Een échte groentetuin hebben.
Mumford and Sons weer live zien.
Een baan die niet voelt als werken.
Een tijdje in het buitenland werken.
Het goedmaken met een vroegere vriendin.
Mijn eigen schilderij aan de muur.
Koekjes bakken met onze kindjes.
Een poes.

Slapen. Daar dagdroom ik altijd van :)

Droom je met me mee?
Liefs!

Project Life March

Stiekem is het best wel raar om in het Nederlands over Project Life te schrijven, omdat ik het hier eigenlijk alleen maar met internationale vrienden over heb. Maar hé, voor alles een eerste keer.

Je kunt op de overzichtsfoto's klikken om ze wat duidelijker te zien.

Week 10: 2 - 8 maart
Supplies used: Sunshine editionMidnight editionOne Little Word kit van Ali Edwards
Notes: Het moge duidelijk zijn dat ik graag foto's maak van mooie luchten en zonsondergangen :)




Week 11: 9 - 15 maart
Notes: Ik ben echt heel blij met hoe die foto links boven geworden is. Het is altijd maar weer afwachten hoe de print zal zijn, als je iets in Photoshop maakt. 






Week 12: 16 - 22 maart


Week 13: 23 - 29 maart
Supplies used: Sunshine editionOdyssey van Studio CalicoWalden van Studio Calico, Studio Calico add-ons




Week 14: 30maart - 5 april
Supplies used: Sunshine editionOdyssey van Studio Calico, Studio Calico add-ons
Notes: Dit is echt mijn favoriete spread van deze maand. Hoe de kleuren overlopen van roze via blauw naar groen, en hoe goed de foto's op mijn insert daarbij passen... Yay als het allemaal zo samenwerkt :)
Ik ben trouwens ook heel  blij met die kaart midden onder, met mijn hardloop kilometers voor Maart. Het is de maand waarin mijn meeste kilometers tot nu toe heb gemaakt, dus ik vind het heel tof dat ik die op deze manier heb kunnen vastleggen. De kaart is van Odyssey van Studio Calico.






Run baby, run: Blessureleed...



Eerst het goede nieuws: 3 weken geleden liep ik mijn eerste 10 km!
Ik had al een paar keer 9 of 9.5 km gelopen, maar ik wilde de 10 nog even bewaren. Ik wist dat ik eind April een weekendje vlakbij het drielandenpunt in Zuid-Limburg zou zijn, en had daar via afstandmeten.nl een mooie route uitgestippeld die door Nederland, België en Duitsland liep. Een super mooie manier om deze mijlpaal te vieren, vond ik zelf.

Één dingetje had ik daarbij over het hoofd gezien... In die regio heb je namelijk een stuk meer heuvels dan hier in Eindhoven. Het drielandenpunt ligt zelfs net naast het hoogste punt van Nederland. En mijn route liep natuurlijk precies over die heuvel heen. Gevolg? Vermoeide benen en een behoorlijk pijnlijke spier in mijn bil.
Natuurlijk was ik eigenwijs en dacht ik "ik loop het er wel uit" tijdens het rondje Aken dat we die middag gepland hadden. Helaas... de volgende ochtend ging het al wat beter, maar de daarop volgende 7km lange wandeling die ook weer diezelfde heuvel op ging, gooide weer roet in het eten (had ik al gezegd dat ik eigenwijs ben?).
De 2 weken daarna probeerde ik rustig aan te doen, op de hele toffe workout van Laura tijdens het InnerCirqle event na. Daar liep ik zelfs een pr op de 1 mijl, hoezo rustig aan? Natuurlijk voelde ik mijn bil ook weer meteen... Langzaam aan begon ik mij zorgen te maken. Zou ik de 10km tijdens We Run Amsterdam wel aan kunnen, op 16 mei? Daar heb ik maanden naartoe gewerkt, en ik kon nu een rustige 1 km al niet pijnloos uitlopen.

Afgelopen dinsdag vond ik het genoeg geweest, en besloot ik een afspraak te maken met een fysiotherapeut. Zij kon me gelukkig geruststellen. De pijnlijke spier in mijn bil is weliswaar overbelast, maar met flink wat losmaken zal het waarschijnlijk snel over zijn. Oftewel: Ik kan waarschijnlijk gewoon rennen zaterdag! Wel moet ik 2x per dag oefeningen doen, waaronder mijn bil masseren met een tennisbal. Dit is zowel hilarisch als pijnlijk als zéér doeltreffend.
Na 2 billetje-balletje sessies zoals mijn massage momentjes inmiddels zijn gedoopt (zie de foto hieronder) heb ik woensdagavond 4 km op een rustig tempo gelopen. Pas tijdens de laatste paar honderd meter voelde ik mijn bil. Ik was zo blij! Ik had het rennen namelijk best wel gemist. Ik was er gewoon een beetje chagrijnig van, volgens Imre.


Maar hoe nu verder? Het plan is om de kilometers op te bouwen. Ik heb immers sinds 19 april niet verder gelopen dan 5km.. Vrijdag stond er 6,5 km op het programma, die gingen redelijk wel. Ik hoop vanavond de 8 aan te tikken. Dan woensdag nog een rustige 5 en dan zou ik er klaar voor moeten zijn. Normaal gesproken zou ik een kleine week rust houden voor een race om te kunnen vlammen op het moment suprême, maar ik ga toch geen mega tijd neerzetten. Dan kan ik net zo goed mijn spieren weer even laten wennen aan de langere afstanden. Ook ben ik van plan deze runs later op de avond, of in ieder geval na het eten te doen, zodat ik daar ook een klein beetje op voorbereid ben zaterdag.
Ik hoopte voor mijn blessure dat ik een tijd kon rennen die de 1.10 naderde, maar dat plan heb ik laten varen. Graag zou ik in ieder geval binnen de 1.20 finishen, maar uitlopen is nu het voornaamste doel. En het liefst met zo min mogelijk schade...

Duim je voor me?
Liefs!